Leszek Możdżer

Jest jednym z najwybitniejszych polskich muzyków jazzowych, pianista światowej klasy, odważny eksplorator, oryginalny twórca posiadający własny język muzyczny. W 1993 roku otrzymał wyróżnienie indywidualne na Jazz Juniors, rok później zajął I miejsce w Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach. Od tamtego czasu zwycięża we wszystkich kolejnych ankietach czytelników Jazz Forum w kategorii fortepianu (nieprzerwanie od 1994-2007), dwa razy został uznany Muzykiem Roku (1995-96), w tej samej roli otrzymał nagrodę Fryderyka (1998). W latach 1991-97 był członkiem zespołu Miłość – najważniejszego jazzowego i yassowego zespołu lat 90, z którym nagrał sześć płyt. Równolegle (1992-1995) był podporą Kwartetu Zbyszka Namysłowskiego Secretly & Confidentially, Zbigniew Namysłowski Quartet & Zakopane Highlanders Band oraz grupy Eryka Kulma Qunitessence (1993-95). Od połowy lat 90 prowadzi własne zespoły i nagrywa płyty autorskie, m.in. Talk To Jesus, Facing The Wind, Chopin-Impresje, Solo In Ukraine 2000-2001, Pub700, Piano, The Time, Between us and the light, Pasodoble, Melisa, Firebird VII. Współpracował ponadto z takimi wykonawcami i grupami muzycznymi jak: David Gilmour, Zbigniew Namysłowski, Lester Bowie, Adam Pierończyk, Kazik Staszewski, Michał Urbaniak, Tomasz Stańko, Lipali, Phil Manzanera, Anna Maria Jopek, L.U.C, Janusz Radek, David Friesen, Andrzej Olejniczak, Tymon Tymański, Lars Danielsson. Występował w prawie wszystkich krajach europejskich, a także w USA, Kanadzie, Brazylii, Urugwaju, Argentynie i Chile (dla 15 000 widzów). Od lat współpracuje z kompozytorami muzyki filmowej – Zbigniewem Preisnerem (m.in. Requiem dla mojego przyjaciela, 10 łatwych utworów na fortepian) i Janem Kaczmarkiem (nagrania dla wytwórni 20th Century Fox oraz Mira Max) – włącznie z nagraniem nagrodzonej Oscarem muzyki do Finding Neverland. Napisał muzykę do filmu dokumentalnego w reżyserii Sylwestra Latkowskiego Pub 700, którego sam jest bohaterem, a także do filmu Nienasycenie wg Witkacego w reżyserii Wiktora Grodeckiego. Na uwagę zasługują jego realizacje teatralne: Hair – Love, rock musical, Tango z Lady M., Psychosis 4.48 i Rewizor Gogola. Jest autorem muzyki do spektaklu Mandarynki i pomarańcze do wierszy Tuwima, trans-opery Sen nocy letniej wg Szekspira oraz musicalu Scat w reżyserii Wojtka Kościelniaka. Na zaproszenie Pata Metheny grał z międzynarodową orkiestrą Jazz Baltica na festiwalu w Salzau. We wrześniu 2004 wystąpił z Adamem Makowiczem na koncertach w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Wydarzenie to nazwane zostało kulminacyjnym momentem polskiej pianistyki jazzowej. Został uhonorowany wieloma nagrodami, wśród których na szczególną uwagę zasługują „Paszport Polityki”, „Dolnośląski Brylant Roku”, Nagroda Kulturalna Prezydenta Miasta Gdańska, Wielka Nagroda Fundacji Kultury, „Złota Batuta za Zasługi dla Kultury Polskiej” oraz nagroda Ministerstwa Spraw Zagranicznych za promocję Kultury Polskiej w świecie.