Yo Shakespeare (1992)

(...) Zacząłem pisać błyskawicznie, używając prymitywnego programu notacyjnego zwanego HB Engraver. Nie posiadał on opcji kresek taktowych - wstawiałeś je sam. To umożliwiło mi pisanie nieparzystych liczb triol albo jedną lub dwie triole jednocześnie. Zacząłem od tych nieparzyście grupowanych triol, odnajdując pewne radosne i bujne rytmy, które wprawdzie brzmiały wspaniale, ale wyglądały na niemożliwe do zagrania. Odkryłem jednak, że mogę wstawić kreski taktowe w ten zapis i zastosować miary, w których nuty trzech triol są podzielone na jedną i dwie w grupie i że wszystko wciąż będzie się sumowało. Takich struktur używałem w Yo Shakespeare, ale i w Trance, Love Bead i innych utworach. Okazało się, że dopiero tu mogłem osiągnąć to, co pierwszy raz próbowałem uzyskać, pisząc Thou Salt/Thou Salt Not!, czyli postrzępiony, przerywany rytm, który brzmi, jakby bazował na pulsie, ale jednocześnie poruszał się energetycznie naprzód. Chciałem napisać muzykę instynktowną i wyobraziłem sobie Yo Shakespeare jako grane symultanicznie przez trzy zespoły salsy w różnych, lecz powiązanych tempach. Podzieliłem 13 muzyków na trzy grupy, z których jedna miała puls szesnastkowy, druga grała ósemki i podzielone triole i wreszcie trzecia - ósemki z kropkami i ćwierćnuty. (...)