Steve Reich

Muzyczne epitafium dla amerykańskiego dziennikarza i skrzypka Daniela Pearla, który zginął w 2003 roku w Pakistanie, uprowadzony przez terrorystów muzułmańskich i zamordowany osobiście przez Chaleda Szejka Mohammeda. W utworze wykorzystano fragmenty z biblijnej Księgi Daniela i teksty samego Pearla.

Utwór składa się z trzech części: Fast, Slow i Fast. Opracowany w dwóch wersjach: na gitarę elektryczną i taśmę (z wykorzystaniem dwóch gitar basowych i dziesięciu gitar elektrycznych) oraz na zespół gitar elektrycznych. Reich stosuje w nim między innymi techniki samplingu i zapętlenia dźwięku.

Utwór przeznaczony na wiolonczelę, skrzypce, dwa klarnety, cztery fortepiany, trzy marimby i cztery głosy kobiece. Autor dopuszcza, a nawet zaleca wykonanie przez większą liczbę muzyków - tytułowa osiemnastka odnosi się do składu zespołu Steve Reich & Musicians, który uczestniczył w premierze dzieła 24 kwietnia 1976 roku w sali Town Hall w Nowym Jorku.

Opera wideo w trzech aktach, przygotowana we współpracy z Beryl Korot. Projekcje Korot, fragmenty filmów archiwalnych i wywiadów oraz wyświetlane na dużym ekranie teksty towarzyszą warstwie dźwiękowej, odtwarzanej z samplerów i przez wzmocniony elektroniczne zespół jedenaściorga instrumentalistów i pięciorga śpiewaków. Tworzywem opery są opowieści o trzech przełomach technologicznych, które wyznaczyły bieg dziejów XX wieku.

Utwór na kwartet smyczkowy i taśmę, złożony z trzech części: America - Before the War, Europe - During the War i After the War. Łączy dziecięce wspomnienia Reicha z podróży kolejowych na trasie między Nowym Jorkiem i Los Angeles z refleksją na temat ofiar Holokaustu, które w tym samym czasie transportowano w pociągach śmierci do obozów w Europie.

Czteroczęściowy utwór do tekstów biblijnych (hebrajski tytuł oznacza po prostu „psalmy"). Pierwsze dzieło, w którym Reich postanowił dokonać rozliczenia ze swym żydowskim dziedzictwem kulturowym. W obsadzie najczęściej wykonywanej wersji kameralnej znalazły się cztery głosy kobiece, flet piccolo, flet, obój, rożek angielski, dwa klarnety, sześć instrumentów perkusyjnych, dwoje organów elektrycznych, dwoje skrzypiec, altówka, wiolonczela i kontrabas.

Wersja wcześniejszego utworu Octet, przeznaczonego na kwartet smyczkowy, dwa fortepiany i dwa klarnety. Reich uzupełnił ten skład o jeszcze jeden kwartet, żeby rozłożyć skomplikowane moduły dźwiękowe na większą liczbę wykonawców.

Kompozycja napisana na zamówienie Kronos Quartet, który wziął też udział w jej prawykonaniu (22 maja 1999 w Kennedy Center w Waszyngtonie). W oryginale przeznaczona na kwartet i taśmę z nagraniem ośmiu pozostałych głosów. Grywana również w wersjach na trzy kwartety i na orkiestrę smyczkową.

Utwór na dwa flety, dwa oboje, dwa klarnety, dwa wibrafony, perkusję o nieokreślonej wysokości dźwięku, dwa samplery, dwa fortepiany, kwartet smyczkowy i kontrabas. Cyfrowe samplery odtwarzają bardzo zróżnicowany materiał, między innymi nagrania głosu samego Reicha oraz nowojorskich hałasów ulicznych - dźwięki klaksonów, kafarów, ludzkiego serca, hamulców pneumatycznych, alarmów samochodowych, sygnalizacji metra i syren okrętowych.

Kompozycja przeznaczona dla dwóch klaszczących wykonawców. Jeden przez cały czas wyklaskuje rytm na 12/8 (tzw. bell pattern, stosowany w grze na afrykańskich dzwonkach metalowych agogo), drugi co osiem lub dwanaście taktów przesuwa metrum o jedną ósemkę, dopóki obydwaj znów się nie spotkają - mniej więcej w 144. takcie.

Odświeżona wersja Piano Phase z 1967 roku - pierwszej kompozycji Reicha wykorzystującej efekt fazowania w wykonaniu na żywo - uzupełniona wideo z udziałem Davida Cossina, perkusisty zespołu Bang on a Can. W filmie odtwarzanym na dużym ekranie Cossin gra na perkusji elektronicznej, uruchamiając sampler z nagraniem utworu.

Utwór na dwa sekstety w składzie flet, klarnet, skrzypce, wiolonczela, wibrafon i fortepian albo sekstet z taśmą. Złożony z trzech części (Fast, Slow, Fast), opartych na strukturach oscylujących wokół tonacji utworzonych od dźwięków D, F, As i H.

Kompozycja na amplifikowany klarnet i taśmę bądź zespół złożony z 11 klarnetów, w tym 2 basowych. Jeden z trzech utworów powstałych w latach osiemdziesiątych, wykorzystujących taśmę z wielokrotnie zapisanym utworem oraz instrument grający na żywo (pierwszym był Vermont Counterpoint na flet i taśmę z 1982 roku, ostatnim - Electric Counterpoint z 1987).

Utwór powstał w dwóch wersjach: na pięciu muzyków i taśmę lub na dziesięciu muzyków rockowych w składzie dwie perkusje, dwa fortepiany, cztery gitary elektryczne i dwie gitary basowe. W założeniu Reicha jest to odpowiednik wcześniejszego Double Sextet, przeznaczony na odmienny, „rockandrollowy" skład wykonawczy.

Wersja Six Pianos na sześć marimb. Trzej perkusiści realizują odmienne wzorce melodyczne w rytmie na osiem. Pozostali muzycy grają ten sam materiał w przesunięciu fazowym. Utwór składa się z trzech części, oddzielonych wyraźnymi zmianami centrum tonalnego - w wersji fortepianowej wolna część pierwsza jest utrzymana w tonacji D-dur, druga - w greckiej skali doryckiej, trzecia - w tonacji h-moll.

Utwór składa się z dwóch linii melodycznych, z początku granych synchronicznie, później rozchodzących się stopniowo, w miarę jak drugi z wykonawców przyspiesza tempo. Melodia wyjściowa obejmuje dwanaście dźwięków - cykl wraca do punktu wyjścia, kiedy drugi pianista spotka się z pierwszym w unisono.