Michael Gordon

Dorastałem grając - czy też raczej: nie-grając - na fortepianie. Mój lęk przed pisaniem na instrument, na którym nie umiem grać, to nic w porównaniu do lęku, jaki mnie ogarnia przy pisaniu na fortepian. Ale ostatecznie skomponowałem ten utwór i nazwałem go Sonatra, nie tyle jako hołd dla Franka, co raczej przyznanie, że zamierzałem osiągnąć coś pomiędzy sonatą a Sinatrą.

Legendarna piosenka Strawberry Fields Forever Beatlesów zawiera fałszywe wyciszenie - myślisz, że to już koniec, ale później muzyka powraca i wszystko zostaje wywrócone do góry nogami. Nic nie jest jak było.

Kiedy pisałem Industry w 1993 roku, moje myśli zaprzątała rewolucja przemysłowa, technologia, instrumenty jako narzędzia i to, jak przemysł wkradł się do naszego życia i stał się wszechobecny. Miałem wizję 30-metrowej wiolonczeli zrobionej ze stali i zawieszonej na niebie, wiolonczeli rozmiarów piłkarskiego boiska, która daje potężnie zniekształcony dźwięk.

Większą część 2009 roku spędziłem na chodzeniu do synagog i zmawianiu kadyszu, żydowskiej modlitwy żałobnej, za Madeline. Oczywiście ona by tego nie pochwaliła. Była komunistką. Żyła w innym świecie, świecie przeszczepionej świeckiej kultury jidysz.

(...) Zacząłem pisać błyskawicznie, używając prymitywnego programu notacyjnego zwanego HB Engraver. Nie posiadał on opcji kresek taktowych - wstawiałeś je sam. To umożliwiło mi pisanie nieparzystych liczb triol albo jedną lub dwie triole jednocześnie. Zacząłem od tych nieparzyście grupowanych triol, odnajdując pewne radosne i bujne rytmy, które wprawdzie brzmiały wspaniale, ale wyglądały na niemożliwe do zagrania.

To perkusyjne solo na pięć strojonych kotłów. W X/Y prawa i lewa ręka wykonawcy grają głośniej i ciszej w odwróconej symetrii. To znaczy, że kiedy prawa staje się coraz głośniejsza, lewa - która była głośna - coraz bardziej się wycisza. Ręce wykonawcy robią to nieustannie.